Archive for Listopad, 2012

Czy dziś może funkcjonować toaletka?

Wstępnie toaletki były używane w osiemnastym oraz w dziewiętnastym wieku -w tamtych czasach każdy dom mieszkalny, w którym znajdowała się szanująca dama musiał mieć tego typu mebel (najczęściej w wielkich garderobach które były oddzielnymi pomieszczeniami bądź w pomieszczeniach sypialnych). Składał się on z mebla, któe przypomna dzisiejsze biurko panujące w gabinetach, eleganckiego krzesła oraz koniecznie dużego lustra tworzącego tylną ścianę toaletki. Obok lustra mogły znajdować się osobiste zdjęcia damy. W szufladach toaletki znajdowały się przedmioty służące do stylizacji -różnego rodzaju pudry, tusze, przedmioty służące do malowania ust, policzków oraz powiek, szczotki, a w późniejszym okresie również wszelkie kremy na różne części twarzy, dekoltu oraz rąk. Ponadto w toaletkach znajdowały się przedmioty ozdobne, takie jak spinki do włosów, kolczyki, bransoletki, naszyjniki, pierścienie i tym podobne. Nieporządek był absolutnie niedopuszczalny, co oznacza, że powyższe przedmioty nie leżały luzem na blacie toaletki, ale znajdowały się pochowane w poszczególnych szufladach, ponadto były one posegregowane (ze względu na swoje przeznaczenie) w małych, ozdobnych pudełkach. W dzisiejszych czasach część pań również bardzo ceni sobie ten mebel, który służy im do spędzania wielu godzin na przyjemnej pracy nad swoim wyglądem.

Garderoba -mebel czy pomieszczenie?

W dzisiejszych czasach, gdy garderoba powolutku i nieśmiało wkracza do polskich mieszkań trudno jest jasno określić, czy jest to pomieszczenie czy mebel. W bardziej bogatym środowisku, które najczęściej ma bardzo duży metraż mieszkania bądź żyje sobie w dużych domach jednorodzinnych garderoba stanowi oddzielne pomieszczenie, w którym poza przechowywaniem swoich ubrań, akcesoriów, kosmetyków i tym podobne służy do przebierania się, dbania o ubrania (na przykład prasowanie). Dla odmiany wśród ludzi, którzy mieszkają w malutkich mieszkaniach garderoba bywa wnęką między łazienką a sypialnią. Część osób z dosyć dużej szafy często znajdującej się na przedpokoju robią całą profesjonalną garderobę. Jednak ludzie, którzy nie maja rzeczy poupychanej w szafę na zewnątrz, nie mają również oddzielnego pokoju służącego odzieży mają garderobę, która jest połączeniem mebla z oddzielnym pomieszczeniem. Taka garderoba najczęściej ma charakter komory, w której właśnie znajdują się ubrania, ponadto jeżeli znajdzie się estetycznie wydzielone miejsce umieszcza się tam przedmioty, które trzeba trzymać w domu, najczęściej jednak zawalają dom -deska do prasowania, suszarka do ubrań, żelazko i tym podobne. Składa się ona z rurek na wieszaki, kilku półek na poskładane ubrania, mniejszych szuflad na bieliznę oraz większych -na buty, torebki oraz inne damskie dodatki.

Różnego rodzaju gatunki foteli

Klasyfikacja foteli wymienia takie nazwy, jak berżera, bisolium, coiffeuse, confessional, duchesse, gondole-bergere oraz marquise. Jednak poza (najczęściej występującymi) francuskimi nazwami istotne jest bardzo zastosowanie foteli, w związku z czym wyróżnia się fotel samochodowy, biurowy, lotniczy lub porodowy. Najczęściej jednak zwykli, szarzy ludzie mają do czynienia z fotelami domowymi, które są częścią ich codziennego odpoczynku po ciężkiej pracy. Konstrukcja oraz kształt fotela stanowi o tym, do jakiego pomieszczenia jest on przeznaczony oraz w jakim celu będzie on stosowany. Dlatego w domach niejednokrotnie można się zetknąć z fotelem bujanym, który zamiast nóg ma dwie części występujące również w wielu kołyskach dla małych dzieci -jego celem jest bujanie. Jest to idealny relaks (zwłaszcza po pracy przy biurku, zwłaszcza wymagającej dużego wysiłku intelektualnego), ponieważ prostuje nadwyrężone i przemęczone plecy oraz daje ukojenie zmęczonym myślom. Ponadto często w salonach zwykłych mieszkań znajdują się fotele przypominające szersze kanapy dla większej ilości osób, które są po prostu przeznaczone dla jednej osoby. Są tak samo zbudowane, mają taki sam materiał, fason oraz kolor, wszystkie proporcje zgadzają się z większym meblem. W domach znajdują się również fotele biurowe znajdujące się przy stanowiskach komputerowych.

Fotele i ich najstarsza historia

Siedzisko, które ma wygodne oparcie na plecy oraz tak zwane “podłokietniki” (części mające na celu swobodne oparcie rąk) stanowią mebel domowy, który jest fotelem. Najczęściej część służąca do siedzenia jest umieszczona dużo niżej niż w przypadku krzesła (około wysokości od trzydziestu sześciu do czterdziestu pięciu centymetrów nad podłogą), ponadto krzesła są dużo węższe. Szerokość podłokietników w fotelach wynosi najczęściej około pięćdziesięciu do sześćdziesięciu centymetrów z myślą o wygodzie osoby, która będzie na nich siedziała. Ich wysokość od podłogi wynosi również około sześćdziesięciu centymetrów. Mało kto wie, że to najstarszy mebel, jaki towarzyszy człowiekowi w naszej historii! Pierwsze fotele to nic innego jak dziś wspominane w dziecięcych baśniach trony, które konstruowano przy pomocy metalu, drewna oraz oczywiście drogich kamieni. Bardzo często były one zdobione złoceniami lub płaskorzeźbą -część z nich można dziś oglądać w licznych muzeach. W tamtych czasach (średniowiecze) ich główna funkcja polegała na stosowanej reprezentacji, absolutnie w tronach nie chodziło o wygodę bądź inne dzisiejsze zalety foteli. Dopiero w renesansie zaczęto tworzyć fotele myśląc o zwykłych, szarych ludziach. Ich formy i odmiany się rozwijają w okresie baroku, jednak dopiero czas zwany rokoko powoduje ich prawdziwy rozkwit.

Czym jest etażerka?

Słowo “etażerka” pochodzi z języka francuskiego. Oznacza ono lekki mebel, który stoi na podłodze, ponadto ma on przenośny charakter. Składa się z kilku półek (czasami szuflad), które są nałożone jedna na drugą. Różnego rodzaju przedmioty można również kłaść na jej górnej powierzchni. Mebel ten pojawił się w okresie klasycyzmu, wprowadzony został do użytku domowego na potrzeby Ludwika XVI (króla Francji). Rzadko etażerki są zabudowane, najczęściej to jedne z najlżejszych mebli jakie mogą znaleźć się w mieszkaniu. W naszym języku “regał” oraz “etażerka” nie oznaczają tego samego pojęcia, w przeciwieństwie do języka francuskiego. Mebel ten najczęściej znajduje się w pomieszczeniach sypialnych takich jak sypialnie małżeńskie bądź pokoje dzieci, ewentualnie w salonach. W przypadku sypialni najczęściej stawiana jest tuż obok łóżka, jest to wtedy indywidualny mebel osoby, która tam sypia, ponieważ zazwyczaj kładzione tam są bardzo osobiste przedmioty. Począwszy od książek czytanych przed snem, kubka z herbatą na noc po takie rzeczy jak świeca, pamiętnik, przybory do pisania, okulary, poszczególne kosmetyki, biżuteria, zegarek, budzik, telefon komórkowy, pilot do telewizora, drobne artykuły spożywcze które są spożywane tuż przed snem, pamiątki po kimś bliskim, zdjęcia, czasami laptop lub desktop.

Styl francuskiej regencji

Mówiąc o różnych stylach jakie można było niegdyś dostrzec na meblach koniecznie trzeba wspomnieć o stylu francuskiej regencji. Styl ten obecny był w okresie między dojrzałym barokiem francuskim okresu Ludwika XIV a stylem rokoko. Styl ten miał w sobie wiele z baroku jednak dyskretnie wprowadzał także elementy charakterystyczne dla siebie takie jak swobodniejsza krzywizna. To właśnie styl francuskiej regencji jest autorem tak zwanej nogi kabriolowej. Noga ta charakteryzuje się wklęsło – wypukłym profilem. Obie krzywizny nogi wyprowadzone są tak, że znajdują się w jednej płaszczyźnie. Płaszczyzna ta nie przebiega jednak równoległe do boków samego mebla. Sam profil nogi był zmienny w zależności od regionu. Noga ta przetrwała także mimo przeminięcia samego stylu francuskiej regencji i przeistaczała się w zależności od epoki. W nodze można wyróżnić dwie części: kolano oraz stopę. Na kolanie bardzo często można było dostrzec dekoracje w postaci muszli. Stopy także były bardzo różne. Do tych stosowanych najczęściej zalicza się stopę podkładkową, kopytkową, pazurową, wolutową oraz pantofelkową. Styl francuskiej regencji nie bronił się przed stosowaniem wielu unowocześnień. W krzesłach można było dostrzec na przykład interesująco wygięte nogi. Oparcia często były wieńczone w sposób półkolisty.

O meblach skandynawskich

Mówiąc o meblach koniecznie trzeba wspomnieć o tych, które powstają na terenie Skandynawii. W pierwszej połowie dwudziestego wieku w całej niemal Europie panowały meble jednolite. Terenem, który wyraźnie odstawał od reszty była Skandynawia. Meble skandynawskie wyraźnie różniły się od innych. Wzornictwo, które obecne było na terenie Skandynawii pozostawało w bardzo silnym związku z istniejącą na tych terenach tradycją rzemieślniczą. Skandynawowie cechowali się także niezwykłym szacunkiem dla materiału, z którego korzystali najczęściej, czyli z drewna. Bardzo często decydowali się na pozostawianie drewna w stanie surowym. Nie decydowali się na jego malowanie czy nanoszenie na niego bogatych zdobień. Woleli drewno, którego używali do produkcji mebli pozostawić w stanie naturalnym. Większość mebli skandynawskich produkowanych jest z drewna. Skandynawowie raczej niechętnie sięgali po takie materiały jak plastyk, szkło czy metal. Forma mebli skandynawskich także była niezwykle prosta. Meble te nie należały nigdy do zbyt skomplikowanych oraz wybujałych w kształcie. Wśród najbardziej znanych skandynawskich twórców mebli wymienić należy przede wszystkim Arne Jacobsena oraz Alvara Aalto. Oczywiście na uwagę zasługują także inni twórcy. Wymienić można jeszcze takie nazwiska jak Juhl, Mogensen oraz Wegner.

Meble starożytnego Egiptu

Mówiąc o meblarstwie i meblach koniecznie trzeba wspomnieć o pierwszych meblach jakie pojawiły się na świecie. Wbrew temu co myśli całkiem spora liczba osób meble to nie wymysł XVIII, XIX czy XX wieku. Meble obecne były już w neolicie. Korzystali z ich starożytni Grecy, Egipcjanie oraz Rzymianie. Te pierwsze meble oczywiście znacząco różniły się od mebli w takiej formie w jakiej znamy je współcześnie. Meble starożytnego Egiptu po dziś dzień stanowią inspirację dla tych, którzy zajmują się projektowaniem mebli. Popularne stołeczki, których używają rybacy są niezwykle podobne do tych, które istniały już w starożytnym Egipcie. Starożytni Egipcjanie doskonale radzili sobie z wytwarzaniem imponujących tronów, które używane były przez faraonów. Piękne były także łóżka, które wytwarzali dawni Egipcjanie. Z pewnością na uwagę zasługuje łóżko królowej egipskiej Hetepheres I. Łózko to wyróżnia się dość specyficzną budową. Cechuje je bowiem leżysko, które opada w kierunku płyty podnóżka, która zabezpiecza przed zsuwaniem się z łóżka. W łóżku tym zwraca uwagę także dość wysoka podpora pod głowę. Może to sugerować, że łóżko to raczej nie należało do zbyt wygodnych. Na uwagę zasługują także egipskie komody. Wiele z komód z tamtego okresu było bogato inkrustowanych co sprawiało, że prezentowały się niezwykle pięknie.

Podstawowe rodzaje mebli

Mówiąc o meblach nie sposób nie wspomnieć o najbardziej podstawowych rodzajach mebli. Meble, które zaliczane są do tych najbardziej podstawowych różnią się między sobą pod kilkoma względami. Różni je oczywiście przeznaczenie. Różne są tak także pod względem wykończenia, koloru oraz użytego do ich produkcji materiału. Jakie meble zaliczane są do tych najbardziej podstawowych? Przede wszystkim krzesła i stołki, fotele, stoły, kanapy oraz najróżniejsze szafy. Najprostszym meblem do siedzenia jest oczywiście stołek. Można go z powodzeniem wykorzystywać także jako podnóżek. Proste stołki mogą być wykonane nawet przez majsterkowiczów, którzy zajmują się tym w ramach hobby. Krzesła dostępne są w rozmaitych kształtach. Z pewnością warto wspomnieć o tak zwanej stabelli, czyli krześle, które wyposażone jest w cztery nogi, które zostały zamocowane na tak zwany jaskółczy ogon. Mówiąc o fotelach z pewnością warto wspomnieć o bergere, czyli tapicerowanym fotelu, który wyposażony jest w na ogół dość dobrze widoczną konstrukcję drewnianą. Mówiąc o podstawowych rodzajach mebli nie można zapomnieć także o sofach, czyli eleganckich, tapicerowanych meblach, które przeznaczone są do siedzenia. W odróżnieniu od krzeseł może na nich usiąść więcej niż jedna osoba jednocześnie. Szczególnym rodzajem sofy jest otomana, która wyróżnia się zaokrąglonymi bokami.

Epoki drewniane mebli

Mówiąc o meblarstwie warto wspomnieć o tak zwanych epokach drewnianych mebli. Jednym z elementów, które stanowi podstawę jednego z wielu podziałów obecnych w meblarstwie jest rodzaj drewna jakiego używano do produkcji mebli. Gatunek użytego drewna, to jaki ma kolor oraz fakturę wpływa w znaczący sposób na to jak wygląda dany mebel. To jakiego drewna używano w danym okresie do produkcji meble mówi także dużo o danej epoce oraz żyjących w niej ludziach. Wskazuje się osiem podstawowych gatunków drewna, które używanego są do produkcji mebli. Chodzi oczywiście o palisander, dąb, orzech, sykamorę, mahoń, satynowiec, klon oraz heban. W zależności od stosowanego rodzaju drewna można w meblarstwie mówić o następujących epokach: epoka dęba, orzecha, mahoniu, satynowca oraz hebanu. Epoka dębu rozpoczyna się wraz z rokiem 1600. Dąb dominował w meblarstwie przez okres średniowiecza oraz renesansu. Dąb został wyparty przez orzech. Miało to miejsce na początku wieku XVII. Dąb z pewnością był tak popularnym gatunkiem drewna między innymi dlatego, że wyróżniał się niezwykłą trwałością. Jest to także drewno, które jest bardzo mocno odporne na inwazje wszelkich szkodników. Jego wadą jest jednak trudność z jaką poddaje się obróbce. Jego wadą jest także bardzo długi czas schnięcia. Dąb nawet po całkowitym wyschnięciu może się także odkształcać.

This theme is sponsored by