Archive for Listopad, 2012

Czym jest meblościanka?

Od czasów które pamiętamy w starych, dobrych, polskich komediach (jak na przykład “Czterdziestolatek”), czyli przyjemne lata siedemdziesiąte oraz osiemdziesiąte ubiegłego wieku w polskich mieszkaniach coraz częściej zaczęły pojawiać się meblościanki. Kilka segmentów o charakterze meblowym, które posiadają wspólne ściany boczne (tworzące części pionowe) w celach oszczędności materiałów oraz miejsca tworzą właśnie meblościankę. Nazwa powstała od widocznego połączenia ściany z meblami. Co najczęściej się w niej znajduje? Mniej więcej na środku (zarówno w pionie jak i w poziomie) instalowany jest telewizor oraz ewentualne sprzęty współgrające z nim, takie jak głośniki, odtwarzacze video (dziś DVD) bądź konsole do gier. Pozostałe części często służą jako domowa biblioteczka, czasami nawet połowa meblościanki jest wypełniona książkami zarówno starymi, jak i nowymi, chaotycznie poukładanymi, bądź uporządkowanymi wielkością, datą wydania, częstotliwością czytania lub w inny, znany tylko mieszkańcom lokalu sposób. Ponadto część służy jako kredens, czyli znajdują się tam zastawy do stołu na specjalne okazje, kieliszki, nalewki lub inne niecodzienne alkohole oraz tak zwana bielizna stołowa -chodzi tu o obrusy. Większość półek na całej meblościance obsypana jest różnymi drobnymi pamiątkami, porcelanowymi figurkami, zasuszonymi kwiatami, zdjęciami rodzinnymi w ramkach.

Sen dla dwóch osób w małej przestrzeni

Bardzo dobrym rozwiązaniem dla rodzin, które nie posiadają dużego mieszkania a chciałyby, żeby dwie osoby mogły swobodnie spędzać noce w jednym, malutkim pokojem jest tak zwane łóżko piętrowe. Na dole znajduje się normalne łóżko dla jednej osoby, przy jednym z jego brzegów znajduje się drabina złożona z kilku szczebelków w na górze jest drugie, takie same miejsce służące do spania. Piętrowa część łóżka jest utrzymana za pomocą kilku belek oraz drabiny, czasami jest to cała ściana tworząca jeden bok łóżka. Nie można mieć wątpliwości, że obie osoby sypiające na powyższym łóżku będą mogły spokojnie i bardzo wygodnie spędzić noc bez względu na to, czy będą spały na piętrze, czy “na parterze”. Bardzo często łóżko znajdujące się na górze ma otaczającą barierkę, która po pierwsze tworzy z legowiska bardzo przytulne miejsce, po drugie (najważniejsze) zapobiega bolesnemu upadkowi z całkiem sporej wysokości (najczęściej dochodzącej do dwóch metrów). Często również pod dolnym łóżkiem znajduje się cała dosyć duża szuflada, w której bez upychania można umieścić pościel obu śpiących osób. Dzięki temu ścielenie nie jest czynnością niewygodną, ponieważ trwa wyjątkowo szybko. Jest to idealne rozwiązanie zwłaszcza do małych pokoi, w której będzie spało rodzeństwo (zwłaszcza dzieci, ponieważ dla nich łóżko piętrowe może być wyjątkową atrakcją).

Łóżeczka dla dzieci

Pierwszą większą własnością każdego człowieka jest jego dziecięce łóżeczko, w którym w pierwszych miesiącach swojego życia spędza znaczną większość czasu. Najczęściej pokoiki dziecięce (bądź po prostu sypialnie w których również śpią najmłodsi członkowie rodziny) mają klimat specjalnie przystosowanych do tak delikatnych ludzi, jakimi są niemowlęta. Gdy w pokoju znajduje się łóżeczko dla dzieci na pewno nigdy nie pojawia tam się zgiełk, hałas, krzyki, zbyt jaskrawe kolory bądź zbyt wyraźne zapachy. Często są tam ciepłe, ale delikatne kolory (beżowy, purpurowy, błękitny, jasno różowy lub jasno zielony, najrzadziej biały), w powietrzu unosi się delikatny zapach dziecięcych kosmetyków i przede wszystkim proszku do prania który jest specjalnie używany do dziecięcych ubranek. W pokoju poza pojedynczymi meblami dorosłych znajdują się niektóre zabawki, jednak nie są to rzeczy znajdujące się w wielkiej skrzyni z zabawkami, które są porozrzucane po całym salonie. W sypialni w której jest łóżeczko dziecięce najczęściej jest zaledwie kilka misiów, szmaciana lalka, kilka pozytywek oraz ewentualnie karuzela nad łóżeczkiem dziecka, jeżeli rodzice uznają, że jest taka potrzeba. To tam maleństwo ma swoje pierwsze sny, tam wszyscy się nad nim pochylają z zachwytem, tam w pierwszych latach życia usypia go matka.

Najbardziej uwielbiany mebel

Łóżko to mebel, który pojawia się praktycznie w każdym miejscu, w którym mieszka minimum jedna osoba. Służy on do zapewnienia wygodnego i szerokiego idealnie na proporcje ciała danej osoby snu w pozycji leżącej. W dzisiejszych czasach łóżka są wykonywane z różnych materiałów, mogą być drewniane, metalowe i tym podobne. Powinna znajdować się w nim wnęka na miękkie podłoże (najczęściej jest to materac), który zapewni odpowiednią wygodę śpiącej osobie. Najczęściej spotykane w sklepach meblowych łóżka są przeznaczone dla jednej bądź dla dwóch osób, kiedyś jednak istniały tak zwane “łóżka rodzinne”, w których sypiały całe rodziny (poza noworodkami, ponieważ istniało duże ryzyko, że maleństwo zostanie uduszone przez jakiegoś członka rodziny). Łóżko to zdecydowanie najbardziej sympatyzowany mebel przez mieszkańca każdego domu i każdego mieszkania. Wiąże się to z wielką intymnością, przebieranie się w strój do spania, czynności wykonywane przed zaśnięciem, swoboda z jaką można poruszać się leżąc (lub siedząc) na łóżku powoduje, że jest to najbardziej domowy kąt w całym mieszkaniu. Wiele par, które dzielą z sobą jedno łóżko wyraża opinię, że wspólne zasypianie i budzenie się obok siebie jest najbardziej intymnym i cudownym aktem jaki się między nimi rozgrywa. Dzieci również tylko tam mogą sobie pozwolić na całkowicie swój własny świat pełen najważniejszych dla nich misiów.

Najpowszedniejszy mebel, czyli krzesło

Mebel znajdujący się we właściwie każdym mieszkaniu, które ma konstrukcję szkieletową, posiada oparcie ale nie ma podłokietników nazywane jest krzesłem. To najbardziej prestiżowy przedmiot w branży meblarskiej, jednocześnie wygląda na to, że to najstarszy mebel wymyślony przez człowieka służący do spoczynku. Siedemnasty oraz osiemnasty wiek przyczynił się do wielu zmian konstrukcyjnych oraz znacznych metamorfoz krzesła, co widać porównując współczesne krzesło dostępne w pierwszym lepszym sklepie meblowym z krzesłem za czasów Ludwika XIV, mimo że z punktu widzenia historii mebli nie żył on aż tak dawno. Najczęściej budowany jest z drewna, metalu bądź innych sztucznych tworzyw. Zdarzają się takie krzesła, w których siedzisko bądź oparcie są pokryte jakimś miękkim, zdobnym materiałem (najczęściej tapicerką, rzadziej skórą). Najczęściej długość przednich nóg krzesła wynosi od trzydziestu dziewięciu do czterdziestu jeden centymetrów, szerokość siedziska ma trzydzieści osiem centymetrów, kąt pochylenia oparcia wynosi od stu dziesięciu do stu dwudziestu stopni, natomiast kąt nachylenia siedziska w stosunku do tylnych nóg wynosi przeważnie od trzech do pięciu stopni. Krzesła w polskich domach najczęściej znajdują się w miejscach spożywania posiłków -jadalnie, salony (jeżeli w danym mieszkaniu nie ma jadalni), kuchnie oraz stanowiska komputerowe.

Spożywczy mebel pokojowy

Mebel, który dziś nazywamy “kredensem” nie zawsze miał takie znaczenie -w dawnych czasach kredens oznaczał pomieszczenie, które znajdowało się między jadalnią a pomieszczeniem kuchennym. To ułożenie w domach idealnie zgadzało się z przeznaczeniem kredensu, ponieważ to właśnie tam trzymano zarówno sztućce czyli noże, widelce, łyżki i łyżeczki do herbaty oraz zastawę (talerze, filiżanki, wazy, półmiski, kompotiery, salaterki, dzbanki i tym podobne) oraz specjalne sztućce, takie jak sosjerki, maselniczki, solniczki, octowniczki, musztardniczki i wszystkie inne przedmioty mające na celu ładne nałożenie potraw oraz eleganckie ich przyozdobienie. W kredensach ponadto znajdowała się tak zwana “bielizna stołowa”, którą stanowią obrusy, chusteczki oraz innego rodzaju materiały znajdujące się w okolicach stołu jadalnego. Pomieszczeni to służyło przede wszystkim do nałożenia potraw, ułożeniu ich na tacy, dekorowaniu, rozlewaniu płynów do naczyń, trunków do kieliszków czyli do odpowiedniego przygotowania przed wyniesieniem posiłków na jadalnię. Najczęściej w kredensach znajdowała się służba, ponieważ to ona zajmowała się powyższymi czynnościami. W dzisiejszych czasach kredens oznacza mebel znajdujący się w kuchni, spiżarni, jadalni lub w salonach (w przypadku mniejszych mieszkań), który przechowuje naczynia, zastawę oraz niektóre produkty spożywcze.

A gdzie ubrania?

Komoda jest meblem, które służy do przechowywania odzieży. Przypomina ono z wyglądu wielką skrzynię, jednak posiada kilka półek z zamocowanymi szynami, tak by można było umieścić w niej półki -dzięki nim komoda jest w stanie pomieścić jeszcze więcej ubrań i nie są one wystawione na widok publiczny. Pierwsza komoda powstała w siedemnastym wieku we Francji, jednak od tego czasu uległa bardzo wielu metamorfozom w zakresie zarówno zdobnictwa, jak i kształtu. Współczesna komoda najczęściej kształtem przypomina prostopadłościan zawierający kilka (najczęściej około pięciu, sześciu) szerokich szuflad. Każda z szuflad posiada jedną lub dwie rączki służące do wysuwania. Dzisiejsze komody można utrzymywać w dowolnej kolorystyce oraz ozdobach, w związku z czym można ją idealnie dopasować do otoczenia panującego w danym pomieszczeniu. Komody najczęściej znajdują się w miejscach typowo sypialnych (najczęściej są to pokoje dziecięce bądź sypialnie małżeńskie), ponieważ jeżeli w danym domu bądź mieszkaniu nie ma garderoby (które bardzo powoli ponownie wchodzą w naszą kulturę) to właśnie w sypialniach ludzie przebierają się zarówno do snu, jak i rano witając nowy dzień. Wskazane jest utrzymywanie względnego porządku w komodach, ponieważ równo poskładane oraz poukładane kolorami ubrania powodują, że łatwiej je później znaleźć oraz więcej rzeczy zmieści się w każdej szufladzie.

Były sobie kotki dwa

Kołyska generalnie służy głównie do kołysania małych dzieci w celu ich uśpienia, jednak najczęściej w domu, w którym znajduje się kołyska łóżeczko dla dziecka jest już niepotrzebne, ponieważ kołyska to świetnie sprawdza się jako miejsce do snu dla bardzo małych dzieci. Jeżeli te dzieci są starsze istnieje już spore ryzyko wypadnięcia z kołyski ze względu na ich wzmożoną ruchliwość (dzieci nie muszą wypadać intencjonalnie). W dawnych czasach kołyska była w formie wiklinowej wnęki w postaci koszyka, która była zawieszona na czterech sznurkach przymocowanych w jednym punkcie na suficie. Bardziej zamożna szlachta mogła sobie pozwolić na wynajęcie stolarza, które zadanie polegało na skonstruowaniu kołyski przy pomocy drewnianych desek. Taki mebel był umieszczony na drewnianych biegunach (zamiast wieszania na sznurkach), dzięki czemu kołyska mogła się dłużej kołysać sama (mamka nie musiała cały czas jej mechanicznie napędzać). W okresie średniowiecza niemowlęta były umieszczane w kołyskach dlatego, by zapobiec uduszeniu. Starsze dzieci spały w wielkich łóżkach z resztą rodziny. W czasach współczesnych rodzice rzadko decydują się na kołyskę, ponieważ dzieci są również zabawione poprzez pozytywki i specjalne wieszaki umieszczane nad łóżeczkiem dziecięcym. Współczesne matki ponadto świetnie radzą sobie z samodzielnym usypianiem swoich dzieci.

Większy fotel, czyli sofa

Sofa, inaczej nazywana otomaną po turecku nazywana jest “kamienną ławą”. Jest to turecka kanapa, różni się ona od zwykłej kanapy tym, że nie musi mieć oparcia, natomiast przykryta jest dużą ilością poduszek, oparcie jest bardzo miękkie a na jej bocznych brzegach znajdują się miękkie, przyjemne w dotyku wałki. W czasie nastania mody na orientalizm w ostatnich latach siedemnastego wieku sofa się pojawiła w Europie. Bardzo często sofa jest wyściełana bardzo dobrymi, miękkimi i przytulnymi materiałami, które mają dokładnie przemyślane wzory oraz kolory swoich materiałów. Częściej niż w salonach pojawia się w sypialniach, zwłaszcza z myślą o niespodziewanych gościach. Jest świetnym meblem na spędzanie przyjemnych wieczorów z przyjaciółkami przy świecach i winie i całonocnych plotkach, na relaksujące oglądanie meczy z kumplami przy piwie oraz na romantyczne wieczory spędzone tylko z ukochanym bądź ukochaną. Jak widać, dziś sofa również cieszy się wielką popularnością. Można nawet zauważyć, że w sklepach meblowych częściej znikają sofy niż zwykłe kanapy, ponieważ często są one wygodniejsze i przytulniejsze. Mnogość fasonów oraz ozdobienia tego mebla powoduje, że łatwo znaleźć sofę idealnie pasującą do otoczenia panującego w konkretnej sypialni bądź w salonie zarówno jeżeli chodzi o kolorystykę, jak i wielkość sofy oraz wnętrza.

Wygoda dla dwóch osób

W dawnych czasach nazywana “łożem z moskitierą” kanapa oznaczała mebel znajdujący się w domach mieszkalnych która jest rodzajem poszerzanego fotela. Ma ona konstrukcję szkieletową, może zmieścić od trzech do czterech osób, jednak najbardziej romantycznie wygląda na niej zakochana para w świetle świec. Jest to mebel wyściełany specjalnym materiałem, w czasie jego tworzenia zwraca się dużą uwagę na wzory oraz kolory stosowanych materiałów, ponadto kanapa musi mieć poręcza oraz oparcia. Jej użycie zaczęło być powszechne w okresie siedemnastego wieku. W kolejnym stuleciu zaczęły powstawać jej liczne formy, które były zależne od wielu powstających pomysłów na poręcze oraz oparcia. W dzisiejszych czasach kanapa najczęściej znajduje się w każdym salonie oraz pokoju, w którym przyjmowani są goście. W mniejszych mieszkaniach bądź w miejscach zamieszkiwanych przez młodych współlokatorów bywa tak, że kanapa jest również w sypialniach. Najczęściej jednak w głębokim śnie pogrążają się goście przyjeżdżający na maksymalnie dwie noce, wtedy bez rozkładania można na niej rozłożyć pościel i przygotować bardzo przyjemne i przytulne legowisko swoim gościom (nawet niezapowiedzianym). Jednak najczęstszym zastosowaniem kanapy w polskich domach jest zwykły relaks spędzony z rodziną przed dobrym filmem bądź odpoczynek zmęczonych po pracy osób w popołudniowych godzinach przed telewizorem.

This theme is sponsored by